Тешко је оставити траг,
кад ти се живот разлива
као река што не слуша
ни обалу ни камен.
Само иде,
а ти је пратиш у сопственој сенци.
Тешко је оставити реч
која неће побећи
чим неко подигне обрву.
Јер све што кажемо
или постане камен о врату,
или ветар у леђа.
Тешко је оставити човека
који ће те памтити
по тишини,
а не по галами.
По оном како си се јавио
кад је требало,
и како ниси бежао
кад је било тешко.
Тешко је оставити љубав
да стоји усправно.
Да је не поједе навика,
ни умор,
ни онај смешни страх
да ће неко видети
колико ти значи.
Тешко је оставити себе
у свему томе.
Да останеш човек
и кад те живот криви,
и кад ти време узима,
и кад ти небо каже:
„Е, сад си сам.“
Али, ипак,
ако ишта вреди,
то је то мало што оставиш ,
поглед,
осмех,
додир,
или једну реч
која спречи нечији пад.