Безобразан сам био.
И знао сам то
док сам говорио.
Голубици
која прстен носи
гнездо сам понудио.
Не из хира.
Не из игре.
Из оног места
где човек пожели
да некоме буде кров.
Безобразан сам био.
Јер знам ,
није гладна она хлеба,
није жедна воде.
Ал’ ако јој хладно буде
једне ноћи
кад ветар навуче сумњу,
хоће ли се сетити
да постоји гнездо
које није тражило ништа
осим да је загреје.
Нисам јој тражио лет.
Она лети боље од мене.
Само место
да се одмори.
А ви ,
немате времена
за туђе висине.
Ја имам.
Голубицу ту
животом чувам.
И не играјте се
главама својим.
Јер кад човек понуди гнездо
жени са прстеном,
он не нуди страст ,
он ставља сопствену главу
на пањ.
И зато ћутим.
Ал’ голубицу ту
чувам.